riet-winter-schoonheid

Schoonheid

Ik wil mijn eerste blog beginnen met dat woord. Onrust dreef me de deur uit. Naar buiten! En buiten was het wondermooi. Prachtig licht, sneeuw op de witte weides.

Schoonheid, het woord kwam voor mij in nieuw daglicht te staan door een boek: “De 8 grote lessen van de natuur”, door  Gary Ferguson. Over de andere 7 lessen kom ik vast nog een keer te spreken. maar de 8ste, dat was schoonheid. Dat we ons laven kunnen aan de schoonheid van de natuur. Die je overrompelt, waar je van stil valt.

Adembenemend, of juist op adem komen. Daar waar al het andere wegvalt. Omdat wat je ziet genoeg is. Meer dan genoeg! Overweldigend. Het hoeft niet ver weg te zijn. Het kan een druppel op een blad zijn, of de witte wereld om je heen, een zonnestraal. Daar waar je stilte ontmoet. Of schoonheid.

Ik herken het in de muziek. Er is een mooi koorstuk geschreven door Pärt Uusberg, Muusika geheten.

Jeroen Spitteler schreef er een antwoord op: Oorsprong. Hij hertaalde de tekst die Juhan Liiv ooit schreef. En ook hij heeft deze muziek getoonzet. Zijn eerste zin is: “Ergens moet het schuilen, de allereerste harmonie, verborgen in ‘t wild. Ergens, ergens…

En toen ik gisteren ineens in die witte wereld stond, dacht ik: Ergens moet ’t schuilen..

In plaats van weg te lopen vanuit huis, vanuit knorrigheid, liep ik ergens in. In een wintermooi stil winterlandschapje, zomaar vlak achter mijn huis.

Ergens is schoonheid. Best dichtbij.